تا گو نه هایت بلورین شود

نگا هت می کنم

تا چشما نت بد رخشد

دستانت را می گیرم

تا معنای خون را در یا بی

به همین سا دگی

تو عا شق شد ه ای

پرواز کن .

با ریلی تا به جهنم

برای عبور از زمستان

به برزخ می رو یم

برای قهر ها یمان

می رو یم تا بهشت و بهارو آشتی

از دنیا ی زرد خو اهیم گذ شت با حیرت

از دنیا ی سیاه با گریه

ریل ما از عالم سفید و رهایی خو اهد گذشت

در ایستگاهی تو قف نخو اهیم کر د

نه

آ دمها می آیند و

می گو یند - مسترا ح کجا ست

برای خوردن چه ها دارید؟

از آنها بوی تن می آید و

مر دانی کو چک حر فهای بزرگ خواهند زد

زنانشان بو ی سکس می دهند و اظطراب

قطار ما بی مقصد و فر مان

ما و هزار پنجره

ریلی بی انتها و

طپش همواره عبور

آری - قطاری خو اهم خرید

حا لا قرار ما 

روی ریل حا شیه قالی

بی مقصد و بی فرمان. 

اسبی راهوار از آن من

ایستاده ام در انتظار باران.

مرا جو یباری با خود خواهد برد

نگاهمان می کنند

باد آنها را خوا هد برد

خدایی همواره

آ سمانی رنگین

و جهانی بدون ما .

بکارت فریبی بود

به دسیسه مردان

اینک  - روسپیان مطهر

از خیا بانی به خیا بانی

از آغوشی به آغوشی

به تاوان

جبری به درا زای تاریخ.

 موج نیست - رها دردریا

شبنمم  بر گونه گلی چون تو

دوستم بدار

آنگاه که شا یسته نیستم

پیش از آنکه

اشاره ای شوم به زمین.

شو پنهاور

عزیزم

به بی خودی ها رسید ه ایم

حالا چه کنیم ؟

باید عاشق بود و

چه بهتر به شب پناه برد

یک پنجره

یک فصل

کوچه ای خلوت

شهری شب زده

چرا غی روشن

با یک نمی دانم بزرگ -

و یک تو

که حا لا حتمن خواب مرا می بینی

و غلط می زنی در بستر

مردی دیگر.

 مرا زیر باران برد و

به گناه خیس شدن تازیانه ام زد

فاتحانه رفت

تا از آزادی بنویسد

روحم هنوز می لرزد.

تاب نرم گیسویی فریبت داده است

تو که هیچ کس نیستی

از کنارت بگذرم

گفتم خودت را به دکل ببند و

از کنار جزیره سا حران بگذر

تو زاده دردناک زنی

که با درد زاده می شود

کرشمه

غمزه

ناز

عشوه

طنازی او

منظر نا گزیر نگاه من و توست

تا به هزاران ابد

این موج را فرودی نیست

افسوس که افسون شدی

این قطار جایی دیگر برای تو ندارد

تو فقط یک پنجر ه ای.

 صدو هفتاد و پنج سانتیمتر قد

با سوراخی در پیشانی

زرد و کبود

او را دید ه ام فال حا فظ می فروخت

بی خبر از طالع آیند ه اش

مرگ بود

از کنار شا نه ام گذ شت

بو ق می زد و د شنا م می داد

مرگ را دیده ام که

به سنگ قبر کو چک احمد آ قا

رشک می برد

مغز بند بر سر

تو را هم دید ه ام

با دو ستاره سیاه د ر روزی سپید

دو یا ل بلند

در بهمنی کوتاه

 شیرین

در روزگاری تلخ 

صدایم زدی

مرا که مرگ کنارم نشسته بود

با یک آ بنبات چوبی کوچک.

 چهره بر افروخت خورشید

من اما

در آغوش توام

ای ماه بلند.        

شش نعل

نان هشت نعل گذشته بود.

 پیر می شوند

نانی برای قسمت کردن نیست.